CAST / GAL

DESPOIS SOÑEI QUE SOÑABA
Alcaiá, 67, Cedeira

Oh! Avoa, porque nos convidas, con ese fachiño de luz, lene, a mirarte?

Mamá colocara unha candea acesa á beira do cadaleito. Tiña os ollos abertos. É raro que ninguén llos tivese pechado. O médico tampouco.

Lembrei cando, de cativa, chegabas toda compunxida onda Avoa e che dicía: “Que ten a miña Catuxa, cor de tristura?” E ti, impando, replicábaslle: “É que vou chorar!” E niso que uns fiíños de bágoas esvaraban polas túas meixelas luares.

Eu tamén ouvín, nos seus ollos, aquelas verbas agarimosas. Despois murmuraches:

É que vou chorar!

E rompiches, como na nenez, nun pranto de axóuxere.
Compartir: