A liña que non se ve
Tamara, 26, A Coruña
Na libraría vella, entre páxinas gastadas, atopou unha nota sen sinatura:
«Segue o fío vermello».
Pensou que era unha parvada. Pero aquela noite soñou cunha ponte de néboa e unha man tendida no silencio.
Desde entón, todo cambiou: palabras que se repetían sen motivo, reloxo detido ás tres e tres, coincidencias que poñían a pel de galiña.
E un día, nun vagón baleiro, viu os seus ollos. Non fixo falta máis.
O fío, invisíbel pero teimudo, leváraos ata alí.
Porque o destino, ás veces, escribe en voz baixa. E só o corazón sabe lelo.
«Segue o fío vermello».
Pensou que era unha parvada. Pero aquela noite soñou cunha ponte de néboa e unha man tendida no silencio.
Desde entón, todo cambiou: palabras que se repetían sen motivo, reloxo detido ás tres e tres, coincidencias que poñían a pel de galiña.
E un día, nun vagón baleiro, viu os seus ollos. Non fixo falta máis.
O fío, invisíbel pero teimudo, leváraos ata alí.
Porque o destino, ás veces, escribe en voz baixa. E só o corazón sabe lelo.