A flor amarela.
Mariemma, 67, Tui
O patio gris do colexio aparecía inmenso e aterrador para os meus seis aniños.
Pero de súpeto mirei nun curruncho do patio saíndo por unha fenda do cemento algo que rompeu a monotonía do cor gris.
Unha pequeniña flor amarela! sobrevivía alí!
Agocheime maravillada, e naquel intre supen
que ese primeiro día todo ía saír ben!
Esa flor solitaria, pero forte, enseñoume que se pode crecer nos lugares máis inesperados, incluso cando estás asustada nun lugar alleo. Collina con cuidado e cariño pra poñela no meu pupitre.
Era o meu primeiro tesouro escolar!
Pero de súpeto mirei nun curruncho do patio saíndo por unha fenda do cemento algo que rompeu a monotonía do cor gris.
Unha pequeniña flor amarela! sobrevivía alí!
Agocheime maravillada, e naquel intre supen
que ese primeiro día todo ía saír ben!
Esa flor solitaria, pero forte, enseñoume que se pode crecer nos lugares máis inesperados, incluso cando estás asustada nun lugar alleo. Collina con cuidado e cariño pra poñela no meu pupitre.
Era o meu primeiro tesouro escolar!