A que viu do mar
Ilda, 43, Louro

Ela sempre quixera tornar ó mar. Ou iso pensaba. Mais agora, metida na auga ata o van, aquela tarde neboenta, coas ondas baténdolle con forza no corpo, o único que anhelaba era deixarse levar por elas, máis e máis lonxe, máis e máis profundo. Así pararía aquela agonía, aquela opresión no peito que non a soltaba nunca, o medo constante. Todos estarán mellor sen min, dixo, todo este inferno acabará. Viuno tan claro, tan sinxelo, tan levadeiro...
"-Mamá?"
Foi automático. Nun instante puxo o seu sorriso postizo e atendeu á súa pequena.
Un día máis, só resiste un día máis.