O tempo non se detén para chorar
Raquel, 51, Ferrol

Durante décadas, o reloxo de peto escoitou o latexar firme do corazón do avó. Herdeino tras o enterro. Ao principio, sentía o tictac coma unha lousa pesada, coma un recordatorio constante de quen xa non estaba. Pero esta mañá, mentres corría para non perder o tren cara ao meu novo traballo, mirei as agullas. O reloxo seguía a avanzar, indiferente á perda. Metino no peto, apurei o paso e mirei cara o futuro.