A ferida
Mala Fernández, 66, Ames

Estou ferida, son terra arrasada. Cortáronme a lingua, mais aínda penso con claridade.
Soldados arbóreos, esbeltos, avanzan en formación. Un exército verde ocupa o sinuoso horizonte.
Non hai trilos de paxaros. Só susurros de follas crebadizas no deserto verde oliva.
Feneceu a paisaxe dos devanceiros. Os ríos xa non levan a auga da memoria.
Escoito o silencio; choro sen bágoas.
Eles son moitos, voraces, cobizosos; nós, poucos e exhaustos.
A derrota pesa. O corazón sangra.
Escoito o crepitar do lume:
é o noso destino.
Arderán os eucaliptos, voarán as súas cortizas ardentes, chegarán ben lonxe.
Queimarémonos xuntos.
Arderemos...