Sombra compartida
Brétema que pensa, 44, REDONDELA
O coche da aseguradora ralentiza a marcha. Pode ser polo badén ou é que ven confirmar no tablón.
O veciño sentado na marquesina do autobús, mans no bastón, move a cabeza para confirmar que o ten que poñer alá arriba.
Marcha o coche e queda ben á vista a folla, entre anacos de carteis de festas pasadas.
Como se foran chamados, achéganse os veciños, sucesivos e seguidos. Calados.
Van comprobar de quen se trata. Os datos que nunca usan e que agora, xuntos, dan novo sentido.
Entre dentes: “Xa estaba escrito”, din uns; “mala sorte” outros… “Vémonos mañán entón”.
O veciño sentado na marquesina do autobús, mans no bastón, move a cabeza para confirmar que o ten que poñer alá arriba.
Marcha o coche e queda ben á vista a folla, entre anacos de carteis de festas pasadas.
Como se foran chamados, achéganse os veciños, sucesivos e seguidos. Calados.
Van comprobar de quen se trata. Os datos que nunca usan e que agora, xuntos, dan novo sentido.
Entre dentes: “Xa estaba escrito”, din uns; “mala sorte” outros… “Vémonos mañán entón”.