As follas que quedan
Vanessa Montañés, 49, Valencia

Din que mudar é perder algo polo camiño. Eu creo que é aprender a despedirse sen deixar de amar. A nena que fun aínda recolle cunchas nas beiras dos ríos; a muller que son conta as súas cicatrices como quen conta estrelas. Hai outonos que semellan eternos, mais sempre regresa algunha primavera teimuda. E nese regreso, silencioso e humilde, recoñecémonos distintas, pero vivas. Porque tamén florecen as árbores que coñeceron o inverno.