Catarsis
Emilio, 66, Brion
Pasóu moito tempo ancorado na bahía da nostalxia, imaxinando treboadas que estaban por vir. O futuro era un refuxio seguro.
Unha noite, o vento soprou cunha melodía distinta e descoñecida -sin raíces,pero con as,- logrou que as suas ansiedades e temores, trocaran nunha nova fonte de impulso, listo para abrazar o seu propio destino.
Sorreu ampliamente, ante el as ondas, tiñan un novo significado, o mar calmo parecía asentir, o futuro-agora si- seria un bo companeiro de viaxe
Unha noite, o vento soprou cunha melodía distinta e descoñecida -sin raíces,pero con as,- logrou que as suas ansiedades e temores, trocaran nunha nova fonte de impulso, listo para abrazar o seu propio destino.
Sorreu ampliamente, ante el as ondas, tiñan un novo significado, o mar calmo parecía asentir, o futuro-agora si- seria un bo companeiro de viaxe