Garras do destino
Mónica, 54, A Coruña

Camiñei o máis rápido que puiden, esquivando rúas e recordos, pensando que o destino se cansaría de perseguirme. Pero el, animal paciente, seguía avanzando constante, sixiloso, sen présa. Unha carta, un rostro, un xesto mínimo: alí estaba, rozándome a vida. Intentei fuxir, pero as súas garras lentas atrapáronme: suaves, precisas, inevitables.