AS TÚAS PEDRAS, O MEU XARDÍN.
Sabina, 42, Negreira
Antía sempre ía cun sorriso, aínda que lle pasasen ocorrencias desatinadas na súa vida. Nunca deixou que ninguén a desvalorizase e xa adulta decatouse que cas pedras de moitas persoas, faría un xardín.
Ela pensaba:
• Cando á muller díselle “Muller tiñas que ser”: ¡Unha pedra!
• Cando á muller a valoran no seu posto de traballo: ¡Unha rosa!
• Cando á muller non a escoitan por ser muller: ¡Unha pedra!
• Cando á muller se lle escoita sen ter en conta o seu sexo: ¡Unha peonia!
Sempre para diante, sempre feliz. Eu cas túas pedras, rodeo o meu xardín.
Ela pensaba:
• Cando á muller díselle “Muller tiñas que ser”: ¡Unha pedra!
• Cando á muller a valoran no seu posto de traballo: ¡Unha rosa!
• Cando á muller non a escoitan por ser muller: ¡Unha pedra!
• Cando á muller se lle escoita sen ter en conta o seu sexo: ¡Unha peonia!
Sempre para diante, sempre feliz. Eu cas túas pedras, rodeo o meu xardín.