O mar
Noa, 22, A Coruña
O vello percebeiro coñecía cada recuncho da costa coma as engurras da súa man. Aquel día, o mar estaba bravo, pero el non regresou coas mans baleiras.
No saco non había percebes: había voces. Voces que latexaban, que choraban. Eran os ecos dos compañeiros que o mar tragara, os nomes gravados en silencios de pedra nas casas da vila.
Abriuno xunto á lareira. As voces enchérono todo: risos, despedidas, promesas que nunca se cumpriran.
O percebeiro pechou os ollos. O mar non lle devolvía comida, senón memoria. E sabía que, nalgunha marea, sería el quen cantase desde as profundidades.
No saco non había percebes: había voces. Voces que latexaban, que choraban. Eran os ecos dos compañeiros que o mar tragara, os nomes gravados en silencios de pedra nas casas da vila.
Abriuno xunto á lareira. As voces enchérono todo: risos, despedidas, promesas que nunca se cumpriran.
O percebeiro pechou os ollos. O mar non lle devolvía comida, senón memoria. E sabía que, nalgunha marea, sería el quen cantase desde as profundidades.