Santiago e Mamá
Alfonso, 74, Rebordáns
Chuvia. Lóstregos. Neboeiras. Bicos. Apertas. Moreas de peregrinos mollados, mais cas facianas ledas. Cánticos. Fotos... en fin a Praza do Obradoiro en Santiago. Todos ollan para o seu interior.
No medio desta éxtase colectiva: eu, veterano de ducias de Camiños, sen ser consciente delo, participo desta reflexión.
Por primeira vez son sabedor de que poda que sexa a derradeira peregrinación. Paso revista a miña familia. E agora non sei porqué, a estrela das miñas lembranzas, é a miña nai. Agora se cadra preto do fin da miña vida terreal, comezo a comprender. Grazas mamá.
No medio desta éxtase colectiva: eu, veterano de ducias de Camiños, sen ser consciente delo, participo desta reflexión.
Por primeira vez son sabedor de que poda que sexa a derradeira peregrinación. Paso revista a miña familia. E agora non sei porqué, a estrela das miñas lembranzas, é a miña nai. Agora se cadra preto do fin da miña vida terreal, comezo a comprender. Grazas mamá.