O rumor dos días vividos
Olga Novo, 68, Lugo

Aínda lembro o arrecendo a madeira húmida na escola unitaria, onde a mestra, case da idade das miñas irmás, ensinábanos a todos xuntos, do abecedario ás catro regras. Meu pai e miña nai traballaban a terra coas mans gretadas, e as tardes enchíanse de silencios e suor. No ultramarinos da aldea —que era tamén taberna— mercábase dende un cravo ata un cuarto de viño, e alí cruzábanse voces, trocos e segredos. Todo era escaso, mais abondaba. A vida discorría amodo, entre a chuvia nos tellados e o rumor dun mundo afastado.