Atopámonos a tempo
Jose Angel, 36, O Carballino

Pechei a porta dous segundos tarde e perdín o tren. Maldixen ao destino —si, con palabra grande—, pero el contestou cun leve tremor na vía. Aquel azar fixo que ela, tamén atrasada, pousase a maleta xunto á miña. Rimos da desgraza e compartimos historias mínimas mentres agardabamos. O seguinte tren chegou; o maquinista asubiou. Subimos. No corredor, outro viaxeiro tropezou e murmurou: «Non hai casualidades, só trens que chegan cando deben». Mirámonos. Intercambiamos teléfonos. Hoxe, dous anos despois, sigo agradecendo aquela demora de exactamente dous segundos.