O Cruzamento
Iria, 49, Vigo

Non sei o seu nome, pero a súa mirada escribíame.
Cada día, o mesmo café, o mesmo silencio.
Ata que o destino cruzounos nun paso de peóns:
un sorriso, e o mundo detívose.
Despois, nada.
Só intuicións, presenzas que rozan sen tocar.
Fuxín lonxe, a meditar entre cúpulas e mármores.
E alí, no baleiro da mente, volveu a súa imaxe.
Talvez o destino non era atoparnos,
senón lembrar que podo sentir.
Ás veces o amor non chega…
Só pasa, e espértache.