A vacaloura
Tina Blanco, 30, Ponte do Porto
De joven no creía en las palabras de mi difunto abuelo. Eran sabias, sí, pero mi corazón no tenía la capacidad de comprenderlas.
«Unha vacaloura é vacaloura porque sobrevive baixo a madeira morta, alimentándose dos desperdicios que a natureza non quere. A pesar de todo o vivido, consegue madurar para verse como o rei dos insectos nun efémero tempoe, e aínda así, compénsalle vivilo»
Hoy sé que sus palabras no eran para la niña que fui. Eran para la mujer que, con el tiempo, se convierte en vacaloura.
«Unha vacaloura é vacaloura porque sobrevive baixo a madeira morta, alimentándose dos desperdicios que a natureza non quere. A pesar de todo o vivido, consegue madurar para verse como o rei dos insectos nun efémero tempoe, e aínda así, compénsalle vivilo»
Hoy sé que sus palabras no eran para la niña que fui. Eran para la mujer que, con el tiempo, se convierte en vacaloura.