Raíces
Brisa, 17, Lalín

Na nenez de Lucía agroman raíces; un día réganas con agarimo. Ao día seguinte prefiren ver xerminar outras sementes. Lucía camiña ata o parque, sobe a un vello columpio pendurado dun carballo centenario. Ninguén a empurra, agás a brisa do outuno. Non é rosa, e árbore. Médranlle follas, mesmo en terra murcha. Das súas pólas penduran novas cordas, que se bambean ao ritmo doutras raíces.