O espello non minte
Vítor Canoura, 66, A Coruña

Mirouse no espello á procura do de sempre, mas non o atopou. No seu lugar, viu unha colección de cicatrices invisíbeis, enrugas que contaban historias e un ollar que xa non xulgaba ás présas.
?Ao principio sentiu nostalxia por aquel mozo impulsivo que adoitaba ser, o que achaba que o mundo era branco ou negro. Con todo, ao sorrir, comprendeu a beleza do asunto: as persoas non somos de pedra, somos de arxila.
?Non mudamos porque deixamos de ser nós mesmos, senón porque, con cada ferimento e cada aperta ímonos esculpindo mellor.