O destino
Noa, 22, A Coruña

Tiña dous camiños diante de si: quedar e loitar polo que amaba, ou fuxir antes de perdelo todo. Incapaz de decidir, lanzou unha moeda, coma se o destino habitase no aire. “Cara, quedo. Cruz, voume.” O círculo de metal xirou e xirou, ata pousarse na súa palma. Obedeceu ao resultado sen mirar atrás.
Pasaron os anos, e un día, mentres contemplaba o mesmo ceo que presenciara aquel lanzamento, entendeu a trampa. Pouco importaba o que escollese, todo o levaría ao mesmo final.
A moeda nunca fora o oráculo. O destino estaba escrito nel mesmo, antes incluso de atreverse a lanzala.