O eco do que estaba escrito
Lucía, 31, Ourense

No abismo da miña dor, cando o mundo se desfacía en sombras, apareciches ti, faro sereno na tormenta. Non te agardaba, mais chegaches coma un alento secreto que espertou a melodía esquecida do meu peito. Sentín que o corazón, tan roto, comezaba a latexar doutra maneira, unha luz que cosía feridas invisibles. E pregúntome, mentres te miro, se é o destino quen borda estes encontros no tear da vida ou se só somos follas arrastradas polo vento do azar. Quizais nada exista, ou quizais todo. Mais, sexa como for, contigo aprendín que a esperanza tamén sabe amar.