A bóla
Carla, 35, Salvaterra de Miño
Unha bóla vermella caeu. Rodou ata o seu pé descalzo. Logo outra. E outra.
Recuou. Pisou unha e o chan atopoulle as costas. As bólas multiplicáronse ata atrancar a porta. Quixo berrar, pero o aire non volveu.
Entón mutaron.
O plástico tornou en neve.
O vermello, sangue.
O cuarto, montaña.
Entre a neve xacía o seu corpo: beizos azuis, ollada perdida. Ergueu unha man cara ao ceo e viu o azul a través dela. Non sentiu frío nos pés descalzos. Non sentiu nada.
Volveu mirar a primeira bóla: seguía sendo vermella.
E aínda así, non quixo entender.
Recuou. Pisou unha e o chan atopoulle as costas. As bólas multiplicáronse ata atrancar a porta. Quixo berrar, pero o aire non volveu.
Entón mutaron.
O plástico tornou en neve.
O vermello, sangue.
O cuarto, montaña.
Entre a neve xacía o seu corpo: beizos azuis, ollada perdida. Ergueu unha man cara ao ceo e viu o azul a través dela. Non sentiu frío nos pés descalzos. Non sentiu nada.
Volveu mirar a primeira bóla: seguía sendo vermella.
E aínda así, non quixo entender.