Vermella
Diana Ramos Torrado, 23, Rianxo
Cando te vin naquela caixa de madeira, feridas como pulseiras, pel sobre pel a máis pel abrazada, asimilei que o corpo non só era corpo e aquela representación túa deixoume destrozada.
Recordei unha conversación nosa, na cal dicías que cada persoa é unha cor, e eu tan malhumorada, sempre por ti, era claramente morada.
Agora ti, tendida ante min, por fin te vexo e véxote vermella, ser só podía marcarche un camiño e ti o seguiches. Nunca houbo outra maneira de ser que unha mesma.
Pero, véndote, son menos morada. Eu son menos eu, mentres ti sempre serás ti.
Recordei unha conversación nosa, na cal dicías que cada persoa é unha cor, e eu tan malhumorada, sempre por ti, era claramente morada.
Agora ti, tendida ante min, por fin te vexo e véxote vermella, ser só podía marcarche un camiño e ti o seguiches. Nunca houbo outra maneira de ser que unha mesma.
Pero, véndote, son menos morada. Eu son menos eu, mentres ti sempre serás ti.