Kerberos
K, 34, Vigo

Na terra erma da fraga,
cos pés espidos,
en comitiva,
prendía néboa,
como lapas,
nas tebras.

Ouveábame nas costas o can
ceibo das cadeas do invisible
Mentres a comparsa, viña,
fuxíamos alén das súas pegadas.

E alí, o chegar á eira,
os mouchos e as curuxas,
e os espíritos
e as meigas,
que cargaban co candil.

E alí, esmagando a lama,
as miñas pegadas e as do can,
e os capuzados coas meigas.

Papei da cunca o conxuro,
e dixen, cansa:

Marcho, que teño que marchar.