Herdanzas
Niniweis, 56, Ames
A avoa deixoulla á miña nai. A miña nai, a min.
Non viña en nunha caixa, pero pesaba.
Alí estaban o medo a volver soa, as chaves entre os dedos, o sorriso para non molestar, as pernas pechadas, a culpa por dicir non e un espello diante do que nunca eramos suficientes.
Gardenia por anos. Ao nacer Andrea pensei que algún día tamén sería súa.
Hoxe púxena sobre a mesa. Abrímola xuntas.
-Todo isto herdaches ti?
-Si.
-E eu?
Mireina e tirei a herdanza ao lixo.
-Ti non.
Sorriu. Comprendín que os cambios tamén comezan cunha herdanza que ninguén acepta.
Non viña en nunha caixa, pero pesaba.
Alí estaban o medo a volver soa, as chaves entre os dedos, o sorriso para non molestar, as pernas pechadas, a culpa por dicir non e un espello diante do que nunca eramos suficientes.
Gardenia por anos. Ao nacer Andrea pensei que algún día tamén sería súa.
Hoxe púxena sobre a mesa. Abrímola xuntas.
-Todo isto herdaches ti?
-Si.
-E eu?
Mireina e tirei a herdanza ao lixo.
-Ti non.
Sorriu. Comprendín que os cambios tamén comezan cunha herdanza que ninguén acepta.