Manoliño
Argalleira, 53, Ferrol

Olleino lonxe, alá onde case non chegaban a distinguilo os meus ollos. Un palpito díxome que era el, que volvía outra vez cos seus chimpos e algarabías.
Seguín coa mirada fixa no mar calmo e decateime de que nada era certo, aquelas ondas desfacíanse sen traer nada consigo.
Agardei tempo, sen perder a esperanza de volver a velo, pero non regresou nunca.
Quero pensar, que o destino colocou a súa alma nun novo escenario de xogos e risas.