FÍOS INVISIBLES
BERTA, 50, Oleiros
“Chegou ao destino” canta o navegador.
—Pois si que tardamos! —di el, cun sorriso retranqueiro.
—E tanto!—responde ela, cómplice.
Os dous reflexionan en silencio sobre como viñan de pasar vinte anos eludindo ao destino sen sabelo. Mesmos bares, mesmos lugares, amizades comúns.
Sobre como os presentaran e non houbera un “sóasme”. Nada. Nunca viran os fíos invisibles que os unían. Fíos feitos de rarezas; unhas compartidas, outras complementarias.
O Destino chegou, en forma de amiga común, empurrando a teceren xuntos.
Hoxe, baixan do coche e camiñan cara o altar.
O navegador recalcula, metálico: “Próxima saída: divorcio, a 300 metros.”
—Pois si que tardamos! —di el, cun sorriso retranqueiro.
—E tanto!—responde ela, cómplice.
Os dous reflexionan en silencio sobre como viñan de pasar vinte anos eludindo ao destino sen sabelo. Mesmos bares, mesmos lugares, amizades comúns.
Sobre como os presentaran e non houbera un “sóasme”. Nada. Nunca viran os fíos invisibles que os unían. Fíos feitos de rarezas; unhas compartidas, outras complementarias.
O Destino chegou, en forma de amiga común, empurrando a teceren xuntos.
Hoxe, baixan do coche e camiñan cara o altar.
O navegador recalcula, metálico: “Próxima saída: divorcio, a 300 metros.”