A carta de Pedro
Laranxeira, 16, Betanzos
A carta levaba a dirección: Cova Abandoada 1.
“Non me pagan dabondo pra esto.” O carteiro tirou a carta ao chan da cova. A carta esperou ata que unha xoven muller decatouse de que estaba aí, pisándoa ao entrar.
“Pedro! Viu a carta!” anuncióu a muller, alzándoa no aire mentres que entraba na cova.
Pedro mirouna con ollos vacíos.
“Está algo manchada? Sí. Pero aínda se pode ler.” Desdoblou a carta, quitándoa do sobre, e leuna.
“Pedro. O teu pai era… unha peza de granito.” A muller colleu nas mans a pedra coa que estaba falando, e abrazouna.
“Non me pagan dabondo pra esto.” O carteiro tirou a carta ao chan da cova. A carta esperou ata que unha xoven muller decatouse de que estaba aí, pisándoa ao entrar.
“Pedro! Viu a carta!” anuncióu a muller, alzándoa no aire mentres que entraba na cova.
Pedro mirouna con ollos vacíos.
“Está algo manchada? Sí. Pero aínda se pode ler.” Desdoblou a carta, quitándoa do sobre, e leuna.
“Pedro. O teu pai era… unha peza de granito.” A muller colleu nas mans a pedra coa que estaba falando, e abrazouna.