A néboa
Cora Represas, 30, Ponteareas
Principiou a andaina nocturna. Estaba infrinxindo a regra de papá? E mamá? Pero había un becho maior, moito máis poderoso que a condición, que a impulsaba.
Cara onde? Que máis daba.
A néboa desfacía o que trazaría. El.
Viña co rocío e collía do frío o sorriso da senda. Parece ser que facía da luz a mirada de moitos ollos que puideran seguir namorando.
Non lle molaba Derrida. Logo antes, acariñába, bicábaa, mirábaa e tratábaa coa certeza da sabiduría de que xa era.
E iso chega. Seica.
Cara onde? Que máis daba.
A néboa desfacía o que trazaría. El.
Viña co rocío e collía do frío o sorriso da senda. Parece ser que facía da luz a mirada de moitos ollos que puideran seguir namorando.
Non lle molaba Derrida. Logo antes, acariñába, bicábaa, mirábaa e tratábaa coa certeza da sabiduría de que xa era.
E iso chega. Seica.