Xa non son aquela
Irene, 55, A Coruña

El creu durante anos que abondaba unha palabra súa para inclinar o mundo, como quen move unha cadeira ou pecha unha ventá, e ela, que fora nena baixo aquela sombra, gardou silencio. Mais unha mañá mirou as súas mans, viu nelas o tempo vivido, as perdas, a resistencia, e comprendeu. Entón dixo, sen erguer a voz, que xa non era a nena que fora. E o poder del quedou sen ninguén onde habitar.