Bágoas de Resina.
Diego, 48, A Coruña
Os raios do sol penetraban sutilmente no enxame de pólas e follas ata chegar a el.
Só soñaba con chegar ás nubes; dixéronlle que o faría ben dese xeito. Máis tarde, descubriu que aínda que nunca puidese alcanzalas, sempre hai que soñar alto para seguir medrando. Un lenzo entre marrón e verde, bailando co vento e o canto dos paxaros. Un día, sentiu a calor, as bágoas de resina, o crepitar das feridas e a dor na súa dura cortiza.
A tristeza é sempre gris e solitaria. O destino é cinza, que voa alto ata chegar ás nubes.
Só soñaba con chegar ás nubes; dixéronlle que o faría ben dese xeito. Máis tarde, descubriu que aínda que nunca puidese alcanzalas, sempre hai que soñar alto para seguir medrando. Un lenzo entre marrón e verde, bailando co vento e o canto dos paxaros. Un día, sentiu a calor, as bágoas de resina, o crepitar das feridas e a dor na súa dura cortiza.
A tristeza é sempre gris e solitaria. O destino é cinza, que voa alto ata chegar ás nubes.