A árbore do parque
María, 36, Ourense

Tódolos días pasaba polo mesmo parque porque tiña unha árbore que me fascinaba.

Na primavera era toda cor cos seus brotes e iso dábame folgos para cumprir os meus soños.

No verán daba unha sombra tan boa que invitaba a pasar a tarde cun libro baixo dela.

No outono as follas caídas berraban ao unísono - "renovarse ou morrer!"- e gustábame saltar nelas.

No inverno estaba espida e tiña mágoa pensando no frío que estaría a pasar pensando que... podía morrer.

Pero en marzo voltou florecer.

Así, comprendin que cambiar non é irse senón voltar de xeito distinto.