Camiñantes no camiño
Javi Pumar, 29, Marín

As pedras molladas dos cruceiros gardaban segredos antigos, e cada pegada parecía espertar un murmurio na noite. Houbo fame, choiva, risas e silencios compartidos baixo a mesma lúa. Ao lonxe, Compostela brillaba coma unha promesa, mais nunca tiven présa por chegar: intuía que o verdadeiro destino non se erguía en torres nin en altares, senón no latexo invisible que unía os meus pasos cos seus. E comprendín que quen comparte o camiño, mesmo ao chegar, continúa sempre nel.