O cariño
Luz, 62, Vigo

Invadíame unha profunda tristura, non quería saír da casa, pero obrigueime a marchar e decidín dirixirme cara á costa Ártabra, que sempre consegue arrancarme a miña pena.
De camiño atopei unha sinal: Cariño, e alí me fun e ata hoxe quedei, realmente era o que necesitaba: unha boa ración de cariño.