Desterro
Mar Cabo, 54, Vilaboa

A familia xantaba na mesa de madeira. Os platos repletos, as miradas limpas. De pronto a porta caeu coma un raio. Entraron as sombras e todo borraron. Fuxiron sen tempo polas corredoras. As casas baleiras ficaron tan soas!
Non quero ocupar as crenzas e espazos daqueles irmáns. Non quero a súa terra, nin a súa morte, pois roubar pola forza maldito será. Destino incerto o desas persoas. O mundo tan cego non mira o final. Mentres, navegando de fame en barcas de loito, un pobo enteiriño espera o final, mais a nobre ira dos desterrados
vencerá un día. Oxalá!