Otoño
Noviembre, 71, O Porriño (Pontevedra)

Aquela mañá na que a luz, coma un feroz ataque do sol, entrou distinta no cuarto comezaron os cambios. A conversación de min a min, de recoñecerme na pel da miña nai: o lunar nas costas, as pequenas manchas, as historias. O silencio deixou de doer e comezou a falarme baixiño: son a nena, a moza, a muller. Todas elas viven nas lembranzas que atesouro, corrente do ar que me bate na caluga.
Escoito pisadas interrompidas, murmurios atropelados: tenrura, ansiedade por saber se a muller que está na consulta sigo sendo eu. Mastigo e trago a pena.