As miñas versións
María José, 58, Ortigueira

De nena tiña présa por medrar.

Quería facer o que facían os maiores, decidir por min mesma e non depender de ninguén.

E medrei.

Cambiei os xogos polas responsabilidades, os recreos polos horarios e as ilusións sinxelas por preocupacións que non esperaba.

Un día, mirándome ao espello, vin un xesto da miña nai no meu rostro.

Sorprendeume.

Entendín entón que a vida está feita de cambios pequenos que se van sumando en silencio.

E que medrar non é perder quen fomos, senón aprender a convivir con todas as nosas versións.

E a nena que fun segue aí, acompañándome.