O mestre invisibel.
Reinfeld185, 46, Cangas de morrazo

Agardaba na estrada a grúa, un suspiro tras outro. A tristeza amosaba a súa cara máis verdadeira. Cría que todo tiña un motivo, pero sufrimos tanto sen razón aparente. Mentres miraba os coches pasar, recoñecín aquel rostro do colexio, o que sempre me facía a vida imposible. Agora, de adultos, sorrimos, comprendendo que nunca foi azar: o destino guiara cada conflito, cada dor, ata este instante. E entón, sen aviso, a grúa chegou… e coa súa presenza comprendín que o camiño sempre tiña un mestre invisíbel.