As fiandeiras e o meniño
Ladroa de letras, 46, San Sadurniño

As fiandeiras do destino compadecéronse daquel rebuldeiro meniño desamparado, que quedara orfo ao nacer. Engaioladas pola súa inocencia, acollérono baixo a súa protección.

Namentres elas, silandeiras, tecían nos fíos do destino da humanidade, o pequerrecho entretíñase argallando no taller, xogando cas madeixas de cor encarnada. Ata aquel fatídico día no que as embeleñou de tal maneira, que os nós que formou nos filamentos foron imposibles de desenguedellar. As fiandeiras afanáronse en desintricar aquela lea, mais vendo que era imposible, optaron por cortar os fíos.

Aquel foi o día no que un virulento terremoto, acabaría coa vida de centos de persoas.