Prioridades
Raquel, 51, Ferrol

Na reunión de equipo discutían coa mesma paixón de sempre sobre a cor dun botón na pantalla. O director falaba de urxencias, prazos e obxectivos coma se o mundo fose morrer niso. Mirei a cicatriz baixo a camisa, aínda fresca, e despois mirei a xanela. O sol daba de cheo nos tellados. Cando me pediron a miña opinión, mireinos a todos, e despois ao reloxio. Eran as sete. Sorrín amodo e dixen que me daba exactamente igual. Apaguei o ordenador, pechei o caderno e saín á rúa co tempo xusto para ver o solpor no horizonte.