O ALPENDRE
Paz, 69, Dornelas (Silleda)
Voltou de Venezuela, xa vella. Sen cartos, sen ninguén.
— "Que será de min agora"? Mitigaba os seus temores recordando.
— Cando era nena, sentábame co papá ao sol, no chanzo do alpendre. Un día díxenlle: "Oxalá morrésemos agora, coma dous paxariños nunha póla." El chiscoume o ollo e apertoume a man."
Instalouse na antiga casa de seus pais, nun cuarto reconstruído no vello alpendre. Vivía con pouco. Durmía moito.
Unha mañá non espertou. Atopárona coa man pousada no chanzo. Non houbo drama. Só a quietude exacta de quen chegou onde quería.
A pedra aínda estaba morna.
— "Que será de min agora"? Mitigaba os seus temores recordando.
— Cando era nena, sentábame co papá ao sol, no chanzo do alpendre. Un día díxenlle: "Oxalá morrésemos agora, coma dous paxariños nunha póla." El chiscoume o ollo e apertoume a man."
Instalouse na antiga casa de seus pais, nun cuarto reconstruído no vello alpendre. Vivía con pouco. Durmía moito.
Unha mañá non espertou. Atopárona coa man pousada no chanzo. Non houbo drama. Só a quietude exacta de quen chegou onde quería.
A pedra aínda estaba morna.