O destino
Irene Coence, 61, Santiago de Compostela

Moito te me pareces a unha nena que tiven. Nunca me ven ver, hai tempo que non sei nada dela. Abre aquel, si, ese. Aí está o mantel que lle bordei con flores brancas e amarelas, cómo se chaman? Si, margaridas. Margarida. Quén é esa? Ti? Chámaste coma a miña nena. Trae iso para aquí! Vouno gardar e contar os panos. Non é certo! Aínda non os contei. Teño que facelo, porque esa muller que trae a comida róubame todo o que teño na casa. O meu destino é contar e gardar, contar e gardar.