100 CANICAS
Aranamente, 26, Vigo
De pequena gardaba canicas nun estoxo: metálicas, transparentes, pequenas e pesadas.
Facía o inimaxinabel por enchelo, até que me agochei detrás delas.
O estoxo, repleto, nunca rompeu.
Co tempo, cosinlle cremalleiras.
Tanto chorei ao abrir a primeira... As canicas caeron, golpeando o chan. Estridentes! Coma as miñas bágoas.
Ocupaban un espazo que xa non tiñan valor.
Abrín máis cremalleiras, o pranto foi minguando. Tornouse en alivio.
O estoxo, xa máis lixeiro, gardaba só o necesario.
Xa non me agochaba: xogaba coas que quería, deixaba ir as demais.
Por fin, era eu quen decidía qué gardar.
Facía o inimaxinabel por enchelo, até que me agochei detrás delas.
O estoxo, repleto, nunca rompeu.
Co tempo, cosinlle cremalleiras.
Tanto chorei ao abrir a primeira... As canicas caeron, golpeando o chan. Estridentes! Coma as miñas bágoas.
Ocupaban un espazo que xa non tiñan valor.
Abrín máis cremalleiras, o pranto foi minguando. Tornouse en alivio.
O estoxo, xa máis lixeiro, gardaba só o necesario.
Xa non me agochaba: xogaba coas que quería, deixaba ir as demais.
Por fin, era eu quen decidía qué gardar.