O lugar onde debía estar
Raquel, 50, Arteixo

Cando Xosé perdeu o tren, maldiciu o destino: chegaba tarde á entrevista, á cidade, á vida que soñara.
Non quedou outra mais ca volver á vila, ao traballo na panadería e ao banco da praza onde se sentaban os vellos.
Pasaron os anos.
Un día, mentres amasaba, entrou unha muller cunha nena da man. Pedía pan e preguntaba por direccións.
Cruzáronse os ollos.
Ela tamén perdera un tren.
Agora viven nunha casa pequena cunha parra darredor da porta.
Xosé pensa que o destino non é un camiño marcado, senón os pasos que damos despois de perder o que pensabamos noso.