Destino que agroma
Arnold, 32, A Coruña

A viaxe comezou entre cinzas, onde o monte ardido semellaba condenado ao esquecemento. O aire arrecendía a perda e silencio, pero baixo a terra durmía un segredo. Cada paso sobre o chan negro era un pacto co invisible: a vida agardaba o seu momento. E un día, cando o vento trouxo a primeira chuvia, o fío tensouse. Agromaron verdes gromos entre as cicatrices, e entendín que o destino non estaba escrito nas lapas, senón na teimosía da semente. Galicia lembrou a súa verdade: son raíz eterna, son bosque que regresa.