O DERRADEIRO CAMBIO
Bea, 60, Foz
Ti berrábasme enfadado que eran cousas miñas e que nada cambiara.
Ou simplemente deixabas de falarme en semanas.
Eu encollíame máis e máis.
Varias veces tentei marchar. Ti retíñasme susurrando arrepentido que foras obtuso e que cambiarías. Eu reseteaba e quedaba.
Pero, por sorpresa, volvías enfurecerte. Ou desaparecías.
Eu íame anulando, agarrotada polo medo.
Ata que un día decidín apearme desa montaña rusa: ignorar as túas mentiras, as incongruencias, as luces de gas, as desaparicións de pantasma caprichosa.
Mudei eu.
E foi o derradeiro cambio.
Ou simplemente deixabas de falarme en semanas.
Eu encollíame máis e máis.
Varias veces tentei marchar. Ti retíñasme susurrando arrepentido que foras obtuso e que cambiarías. Eu reseteaba e quedaba.
Pero, por sorpresa, volvías enfurecerte. Ou desaparecías.
Eu íame anulando, agarrotada polo medo.
Ata que un día decidín apearme desa montaña rusa: ignorar as túas mentiras, as incongruencias, as luces de gas, as desaparicións de pantasma caprichosa.
Mudei eu.
E foi o derradeiro cambio.