Vai, ho
Ana, 50, Barcelona

Cada día, o meu avó sentaba á porta da súa casa, no vello banco de pedra. Gustáballe falar cos veciños que pasaban coas vacas, pero había un mozo que recibía aquel saúdo desde que era neno:
—Vai, ho.
Día tras día, ano tras ano, repetía as mesmas dúas palabras.
Mais un día o mozo parou diante del. Agardou, pero para o meu avó xa era un descoñecido. O saúdo non chegou.
—Vai, ho —dixo o mozo.