Poema do destino sen fio
Yago, 47, Moaña

Nun mundo onde fíos guían ao destino,
eu, sen corda, sigo un rumbo divino.
Rín os que corren tras hebras brillantes,
mentres eu danzo con pasos errantes.
"Sen fío, que fas?", zomba o ceo en ton.
"Engano ao destino!", canto con paixón.
Cada traspié é un verso, un chiste fugaz,
nun teatro de estrelas onde o fado é audaz.
O destino guiña, rindo do meu plan,
mais eu, sen ataduras, pinto o meu mañá.