Vivindo
Mónica, 25, A Coruña

Abro a man. Miro a palma, como cada día.
Non te esforces, xa está escrito, leo na miña mente.

Un día, na rúa, cruzo a mirada cunha anciá. Ambas diriximos os ollos cara ás nosas mans, logo volvemos mirarnos. Ela dedícame un sorriso triste e achégase lentamente.
Ao chegar, móstrame a súa palma, onde apenas podo distinguir unhas letras borrosas.

—Como? —pregunto, sorprendida.
—Vivindo —responde.