Coller o destino polo pescozo
Aroa González, 20, Tui

Perdida. Así é como estou ás veces. Pregunteime en moitas ocasións como parar o concorrer da vida. Como facer que o mundo se detivera para tomar un respiro. Nunca o conseguín. Comezo a crer que é imposible. Non sei se todo está planificado, se a miña vida está guiada por un destino xa escrito. Se os meus sorrisos e as miñas lágrimas son inevitables. Non o sei. Pero penso que podo decidir como sobrelevar os acontecementos. Gústame imaxinar que son eu quen move os fíos da miña vida. Que, como dixo Beethoven, poderei apoderarme do destino colléndoo polo pescozo.